Podsumowanie Festiwalu

11.11.10

Szanowni Widzowie,
Międzynarodowy Festiwal Teatralny WARSZAWA CENTRALNA 2010: „Migracje” dobiegł końca.

W ramach Festiwalu zostało zaprezentowanych sześć międzynarodowych zespołów, wyprodukowaliśmy cztery premiery, które wejdą do repertuaru Teatru Dramatycznego w sezonie 2010/2011 (Plac Apokalipsa, Glissando, Azyl Fryderyk, Klub Polski)

Nakłuwanie balona

11.11.10

Próba rewizji narodowych mitów, idei okrzepłych i funkcjonujących jako nienaruszalne, oczywiste w swej wymowie, święte w swej formie zbyt często okazuje się straconą szansą. Balon patosu rośnie, plątanina znaczeń gmatwa się. Chętnie przystajemy na miałkie definicje, z radością przyjmujemy powierzchowne hasła i konstrukcje, które nazywamy polskością, tożsamością, wspólnotą. Ich dyskusyjność, problematyczność, złożoność, ekskluzywność, czy wreszcie opresyjność umyka, staje się niewidoczna – jak powietrze, którym nadmuchany jest ów balon powiewający nad głowami w zastępstwie flagi. Tym razem jednak nie będzie dmuchania. Raczej nakłuwanie, figlarna profanacja, która zamiast pozostawiać w spokoju i bić ukłony, konfrontuje w użyciu, sprawdza, bada. Wsadza balon między osty.

Klub Polski czyli ostatnia migracja tego festiwalu. Zapraszamy do Teatru Dramatycznego!

Aneks Festiwalu! Zapraszamy jutro!

09.11.10

W środę, 10.11 premierowy spektakl KLUBU POLSKIEGO w reżyserii Pawła Miśkiewicza!

Zapraszamy serdecznie!

Kolejne spektakle w piątek, sobotę i niedzielę!

Koniec. Nie-koniec.

01.11.10

Najtrudniej jest zakończyć.

Festiwal wraz z ostatnim dniem października właściwie dotarł na metę.

Dziękujemy publiczności, uczestnikom, artystom, dyskutantom i wszystkim obecnym w tych dniach w Teatrze Dramatycznym za tymczasową wspólnotę.

To jednak nie całkiem koniec.

10 listopada w ramach festiwalowego aneksu: Klub Polski Pawła Miśkiewicza!

Serdecznie zapraszamy!

Trzy Kolory na zakończenie.

31.10.10

W aurze Trzech Kolorów zamknęliśmy tegoroczny festiwal Warszawa Centralna.

Strategia Johana Simonsa, który przekłada scenariusze i wizje Kieślowskiego na teatralne, wysmakowane obrazy, precyzyjnie, niemal chirurgicznie pomontowane to pretekst do refleksji nad tym, czy język filmu w ogóle jest możliwy do przetłumaczenia. A także: po co teatrowi takie przełożenie. Materia filmowa, dodatkowo uruchomiona przez naszą pamięć, stawia opór. To on wydaje się być głównym mechanizmem rodzenia spektaklu. Na ile ów efekt przyjmujemy - z tym pytaniem każdy z nas zostaje sam ze sobą.

Ale  i z możliwością konforontacji, wymiany, dyskusji. Rozmowy w foyer trwają długo po zakończeniu przedstawienia. O tym wkrótce w odcinku piętnastym TV DRAMATYCZNEJ.

Ostatni dzień festiwalu.

31.10.10

Dziś o 19.00 spotkamy się na ostatnim spektaklu festiwalu, którym będą Trzy kolory. Niebieski, Biały, Czerwony w reżyserii Johana Simonsa. Oczywiście, już wkrótce, bo 10.11 zaprosimy Was na festiwalowy aneks - najnowszą premierę Pawła Miśkiewicza - Klub Polski.

Zanim jednak i jedno i drugie nastąpi, na dobry początek ostatniego festiwalowego dnia prezentujemy kilka migawek z mijającego tygodnia!

Club Wotever Show i ostatnia noc festiwalu!

31.10.10

Nic dodać nic ująć. Było elegancko!

Migracje płci.

30.10.10

Wszyscy lubimy podróżować. Chcemy zmieniać się, potrzebujemy przemieszczeń i bycia pomiędzy. Ta potrzeba może dotyczyć ról płciowych i ich kulturowego kostiumu. Dla wszystkich, którzy chcą czuć się ze swoimi zmianami ok - niezależnie od tego o jakich przeobrażeniach czy transformacjach mówimy - powstał Club Wotever.

Fundacja Transfuzja została stworzona także po to, by dać osobom transseksualnym przestrzeń rozmowy, spotkania i budowania grupy. Po to, by móc stać się niewidzialnym i prowadzić normalne ,nieoświetlone ze wszystkich stron błyskiem flesza, życie. Jakub Janiszewski, w rozmowie z Anną Grodzką pytał o istotę tej niewidzialności i o to, czy rzeczywiście celem jest zniknięcie.

Na ile teatr i działanie performatywne może służyc konstruowaniu i dekonstruowaniu tożsamości płciowej, czy rzeczywiście dostarcza narzędzi do tego, by pewne problemy przeformułować, postawić na nowo, odrzeć z oczywistości - o tym rozmawialiśmy dziś w Klubie Festiwalowym w trakcie debaty o migracjach płciowych.

Jednak język płata czasem figle - grzęźnie w banale, miesza porządki, obija się o uproszczenia.

Może właśnie dlatego konieczny jest teatr. Wystawienie. Produkcja w performatywnym działaniu.

Dlatego z nadzieją oczekujemy dzisiejszego show! Około północy w Klubie Festiwalowym - Club Wotever w akcji!

Strzępy obrazów. ADAM DUCH - 29 i 30.10

29.10.10

Adam Duch z izraelskiego Tmuna Theater rozpoczyna ostatni weekend WARSZAWY CENTRALNEJ. Multimedialna narracja o zagubieniu, braku koherencji i wielowątkowych próbach ustanowienia siebie w skomplikowanej rzeczywistości politycznej, kulturowej i społecznej współczesnego Izraela zainspirowana została tekstem Dei Loher. Tej samej, która w Teatrze Dramatycznym nie raz stawała się punktem wyjścia do teatralnej pracy. Spotkanie wyrazistej materii  języka niemieckiej dramatopisarki i dynamicznych, nieco chaotycznych, pełnych niepokoju oraz szarpnięć obrazów nawiązujących do aktualnych konfliktów rozrywających Bliski Wschód daje efekt, który nieco oszałamia. Zresztą osłupienie i przytłoczenie są chyba wpisane w tę wielomedialną, przepuszczoną przez wszelkie możliwe kanały technologiczne, instalację. To, co wydarza się na Małej Scenie Teatru Dramatycznego za sprawą Dei Loher, a przede wszystkim zespołu z Tmuna Theater każe pytać nie tylko o Izrael,  różnice i konflikty wynikające z ruchliwości i różnorodności współczesnego świata, ale może przede wszystkim o kształt współczesnego  teatru. O to, jak i po co zmienia się jego język i na ile są to zmiany, które tworzą nową jakość.

Dla każdego, dla kogo odpowiedź na to pytanie nie jest bez znaczenia, z pewnością będzie to inspirujące teatralne wydarzenie. Można wziąć w nim udział jeszcze jutro!

Demarkacyjna linia wykluczenia.

28.10.10

Dziś także na MIGRACJACH raz drugi Dorky Park ze spektaklem Piekło na Ziemi.

Mówić językiem, którego nikt nie rozumie i nie stara się zrozumieć. Nie móc przekroczyć granicy, na której ktoś, podobny do ciebie okazuje się jednak znacznie silniejszy. Usłyszeć, że jest się nielegalnym. Być uchodźcą. Jak można zbliżyć się do podobnego doświadczenia, lub choćby uświadomić sobie jego możliwość? Warsztaty Amnesty International dają szansę zmierzenia się z kwestiami, które na ogół leżą nie tylko poza horyzontem wyobrażeń ale i zainteresowań młodych ludzi. Dziś kilkudziesięciu uczniów warszawskich szkół wzięło udział w zajęciach poświęconych wykluczeniom etnicznym, sytuacji imigrantów, problemom związnym z migracjami. Jak sami twierdzili na koniec: nie sprawiło to, że umieją poczuć emocje ludzi znajdujących się w sytuacji uchodźstwa. Ale teraz przynajmniej wiedzą, że tacy ludzie istnieją i że to, jak wygląda ich życie w dużej mierze zależy od wszystkich pozostałych - tych, którzy mogą nazywać się obywatelami, mieszkańcami, domownikami.

Poniżej: rozmowa z uczestnikami i prowadzącymi warsztaty.